Co cię nie zabije, to cię wzmocni...czyżby?;)

Jej, tak czytam Wasze posty,wpisy, skrobnięcia i z podziwu wyjść nie mogę:) Takie z Was mądre i zaradne dziewuszki:) I jakoś to mnie w kupie trzyma i rozkawałkować nie pozwala- bo skoro panienki mogą, to i ja powinnam byc twarda nie miętka;) Siem nie odzywam bo tak energetycznie ostatnio podupadłam... W końcu wkręcam sie w zupełnie nowy zawód. Praca care assistanta tutaj teoretycznie nie jest zła. Jeśli się zna jezyk i ma doświadczenie. No właśnie. I tu zaczynają sie schody;) Ja muszę 3 razy wiecej biegać, 5 razy więcej zajmuje mi wszystko czasu, no i 10 razy mocniej się stresuję;) "Najgorzej" że chyba mama Asi miała rację- muszę robić cholernie dobre pierwsze wrażenie. W jednym miejscu spodobałam się (nie pytajcie o według jakich wytycznych bo nie wiem) i wrzucili mnie na stałe w grafik. Teraz tylko czekam aż sprawa się rypnie bo zielony ze mnie ludek. Ale się nie łamię i staram jak najszybciej przyswajać wiedzę. Wręcz czuję się jak dzieciaczek- w ten sam sposób poznaję świat. Języka choćby w ten sposób sie uczę- podsłuchuję, powtarzam, dopytuję,naśladuję. A że nie mam w pracy styczności w ogóle z językiem polskim więc zostałam rzucona na głęboką wodę. Czasem niestety jakis dziadzio się zirytuje na mą nieudolność językową ale wiekszość jest raczej przychylna a ja nadrabiam uśmiechem i tonem głosu;) Wręcz mam wrażenie jakbym dostałą rekompensate od życia za szybką utrate mych własnych babć- teraz mam ich kilka lub nawet kilkanaście;) Poza tym muszę uzupełniać raporty- więc i pisany angielski mnie nie omija;) Poznałam też w pracy taką Jen, która zaczyna niebawem studia jna nauczyciela języka angielskiego i wykazała niezwykły entuzjazm wobec możliwości potrenowania na mnie:)
Jeśli chodzi o dobre pierwsze wrazenie to jestem też ciut przerażona - mam już swojego podopiecznego. Miły starszy pan- Donald:) Uroczy dziadunio, a ja mam pilnować czy opieka nad nim tak ogólnie przebiega prfawidłowo i jestem odpowiedzialna za kontakty z rodziną. Brr, aż strach się bać czy podołam. Obiecałąm nie łąmać sie i nie narzekać więc Wam póki co raportuję, że staram trzymać sie dzielnie, nadrabiać braki doświadczenia. Ale łatwo mi nie jest. Pewnie niedługo cała osiwieję;) Zwłaszcza dobijają mnie zmiany 12,13 godzinne więc w przyszłosci będę starała sie ich unikać;)
Cięzkie też to, że mój system zmianowy jest zupełnie niekompatybilny z Jarkowym:( Wiec raczej mało sie widzimy. Nie mówiąc już o naszym życiu seksualnym, które umiera śmiercią naturalną:( ;) Teraz mój luby poszedł np na małą imprezkę a ja siedzę w domciu- jutro na rano. Już nie ta forma u mnie;)Ale jakiś czas temu Martula sprzedała mi cytat, który sobie zapisałam i leży na biurku- wystarczy spojrzec i już mały wojownik znów sie we mnie budzi :

świat jest taki jakim Ty go widzisz. Więc spójrz na niego inaczej,
a Twoje życie się zmieni...

Ciekawe czy Wam też się podoba...
A tak w ogóle to brakuje mi Was- ta praca daje mi tyle nowych przemyśleń na temat życia i nie tylko... no takich filozoficznych. A z kim tu pofillozofować jak nie z psiapsiułkami,he?:)

Na deser tylko dodam, że od jutra będę sie "męczyc" nie z jednym a z dwoma z rodu K. Trzymajcie wiec kciuki coby sił mi starczyło i cierpliwości;) A ja dopinguje Waszym małym i dużym "ważnym sprawom" ;)